از نرگــــــس تـا نرگستـــــــان

شاید عشق

مرا در خویش می پیچی و  خود را عشق می خوانی

منم آنکس  که   می میرم  تو   بازم   سبز  می مانی

بهاری با هزار افسون    ولیکن   من   دلی  پر خون

من آن ابرم که می بارم   تو   در   فکر   گل افشانی

منم در خویش وامانده   به   درد    خویش  در مانده

تو آن   خوش حال  نیلوفر تو   درد   ما   نمی دانی

تو از شب شعر می سازی تو از غم غیر می سازی

منم خورشید    پهناور   به    دام   روز      زندانی

توای آن بی غم سر خوش شراب   تلخ   عاشق کش

من آن عاشق که می نوشم چنین   زهری  به پنهانی

مرا ببین

در کشاکش باران بهار را  ، بهانه می کنم

 در لابه لای قصه ها می گردم و چه سود

     عمریست این کتاب به آخر رسیده است

           از مشق های بچه گی یادم نمیرود

                  شیرازه ی حساب به آخر رسیده است

                       از تشنگی بگو بمیرند چاره چیست

                        شهد گلاب و آب به آخر رسیده  است

  در چاه معرفت همه غرقیم و ای دریغ

      یک جمله از صواب به آخر رسیده است

             ما ماه رابه شوخی از شب ها گرفته ایم

                 رویای بی حساب به آخر رسیده است

                         گویی حدیث یوسف و مردان بی حیاست

  دوران بی طناب به آخر رسیده است

     از هیمه ها توقع آتش نمیرود

          بین مستی شراب  به آخر رسیده است

             کابوس در شبان ما خیمه کرده است

                    آری حریم خواب به آخر رسیده است

                                                     سیــــد حسین موســــــوی

لابه لای سطور اینهمه خط های درهم پیچیده به جستجوی تو می گردم

به جستجوی کلامی ، واژه های و حتا حرفی که مرا به تو آشنا کند

در کجای این همه غریبی جا مانده ای که چشمانم  دستهایت را تمنا می کند .

 بیا ببین باران می بارد

بیا ...

 ببین در کوچه باغ صبوری دلی سنگ بر جگر می بندد .

 بیا ببین رمضان ترا می خواند .  ای ماه در کدامین ماه  رونمایی خواهی کرد

بیا....